با گذشت زمان کاری ندارم.از کودکی برايم کم اهميت بود؛ کی بزرگ ميشم؟ وقتی بزرگ ميشم چی ميشه؟ با زنم دعوا ميکنم؟ کی ميميرم؟

و بيشتر از زندگی به مرگ فکر ميکردم. حالا هم بيشتر به مردنم فکر ميکنم. شايد علت همه پسرفت ها و عقب ماندگی‌های من همين باشد.

وقتی ۴ -۵ سالم بود؛ بوشهر زندگی ميکرديم.من يه تختخواب سفيد داشتم. هرشب هم کلی خواب ميديدم. بيشترش هم خواب بزرگ شدنم بود. و اين خواب «بزرگ شدن» خيلی هم وحشتناک بود! ولی وقتی بيدار ميشدم و خودم را در آن تخت سفيد ميديم خيالم راحت ميشد. تا همين دو سه سال پيش هم هر موقع اتفاق بدی می افتاد فکر ميکردم همان بچه ۴ ساله هستم و دارم خواب ميبينم. ولی افسوس که اين ناکامی ها تمامی نداشتند و کابوس هم نيستند.